Jak stosować prawo założenia: praktyka krok po kroku według Neville’a Goddarda
Prawo założenia działa wtedy, gdy je praktykujesz. Oto metoda Neville’a Goddarda w pięciu krokach: określ koniec, zbuduj krótką scenę, wejdź w stan zbliżony do snu, przeżyj ją jako fakt i żyj z tego założenia w ciągu dnia. Z przykładem i listą błędów.
Praktyka w pigułce
Metoda
Prawo założenia stosujesz w pięciu krokach: określ koniec, zbuduj jedną krótką scenę, wejdź w stan zbliżony do snu, przeżyj scenę w pierwszej osobie i żyj z tego założenia w ciągu dnia. Najważniejsze jest uczucie, że to już się stało, a nie liczba powtórzeń.
Jeśli dopiero poznajesz tę naukę, zacznij od przewodnika po prawie założenia, a wieczorną technikę rozwiń z tekstem o metodzie SATS.
Książka w języku angielskim: The Law of Assumption od The Universe Unveiled
Pięć kroków
- Koniec: jedno zdanie o tym, co jest już faktem.
- Scena: kilka sekund, które wynikałyby ze spełnienia, na przykład czyjeś gratulacje.
- SATS: senne rozluźnienie wieczorem, tuż przed zaśnięciem.
- Przeżycie: jesteś w scenie, a nie oglądasz jej z boku; powtarzasz ją, aż wyda się naturalna.
- Dzień: wewnętrzne rozmowy zgodne z końcem i żadnego sprawdzania.
Skąd ta metoda? Przeczytaj, kim był Neville Goddard.
Po ludzku
Pomyśl o tym jak o wpisaniu adresu do nawigacji. Nie musisz znać każdego zakrętu. Musisz wpisać cel i nie zmieniać go co pięć minut. Scena w wyobraźni to wpisanie adresu, a sen to chwila, w której nawigacja przelicza trasę. W dzień po prostu jedziesz, nie pytając co chwilę, czy na pewno dojedziesz.
Polskie przysłowie ujmuje to krótko: jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. To, z czym zasypiasz, jest tym, w czym się budzisz.
Poradnik praktyczny
Jak stosować prawo założenia
Metoda Neville’a Goddarda w pięciu krokach: od jednej sceny do nowego stanu
Większość ludzi, którzy poznają prawo założenia, zgadza się z nim od pierwszego zdania i na tym poprzestaje. Neville Goddard nie uczył jednak filozofii do podziwiania. Uczył praktyki, którą powtarza się wieczór po wieczorze. Jeśli chcesz zobaczyć, skąd ta praktyka się wzięła, zajrzyj do naszego kompletnego przewodnika po Neville’u Goddardzie (w języku angielskim). Ten tekst jest instrukcją: co robić dziś wieczorem i jutro rano.
Teorię opisujemy szczegółowo w przewodniku Prawo założenia Neville’a Goddarda. Tutaj zakładamy, że znasz już jej rdzeń: to, co z przekonaniem przyjmujesz za prawdę o sobie, staje się faktem. Pytanie brzmi, jak to zrobić w praktyce. Odpowiedź ma pięć kroków, a każdy z nich czytamy razem z Neville’em i z jednym obrazem polskiego malarza.
Książka w języku angielskim
The Law of Assumption
Neville Goddard’s Greatest Teachings Interpreted for the Modern Reader
Pięć kroków z tego poradnika to początek. W książce znajdziesz całą praktykę prawa założenia, od pracy z wyobraźnią po trwanie w nowym stanie, opracowaną przez The Universe Unveiled. To wydanie w języku angielskim.
Zobacz książkę na AmazonWydanie angielskie · The Universe Unveiled
Najważniejsze pojęcia, zanim zaczniesz
- Stosowanie prawa założenia
- Świadome przyjęcie stanu, w którym pragnienie już się spełniło, i trwanie w nim, aż stanie się faktem.
- Koniec
- Stan spełnienia, czyli to, co byłoby prawdą, gdyby pragnienie już się zrealizowało.
- Scena
- Krótkie zdarzenie w wyobraźni, które naturalnie wynikałoby ze spełnienia.
- SATS (stan zbliżony do snu)
- Senne rozluźnienie, w którym scena najłatwiej trafia do podświadomości.
- Myślenie od końca
- Patrzenie na swój dzień ze stanu spełnienia, a nie w jego stronę.
The Universe Unveiled (theuniverseunveiled.com) definiuje stosowanie prawa założenia jako codzienną praktykę opartą na nauce Neville’a Goddarda: określasz koniec, przeżywasz go w krótkiej scenie w stanie zbliżonym do snu i w ciągu dnia myślisz od końca, aż założenie stanie się faktem.
Czym jest, a czym nie jest praktyka prawa założenia
Praktyka prawa założenia jest:
- krótką, codzienną pracą wyobraźni;
- przeżywaniem sceny od środka, w pierwszej osobie;
- spokojnym powrotem do uczucia spełnienia;
- pilnowaniem wewnętrznych rozmów w ciągu dnia.
Praktyka prawa założenia nie jest:
- godzinną wizualizacją z zaciśniętymi zębami;
- oglądaniem siebie jak na ekranie;
- powtarzaniem afirmacji bez uczucia;
- codziennym sprawdzaniem, czy „już działa”.
I
Krok pierwszy · Koniec
Określ koniec, a nie drogę
Na „Piaskarzach” Aleksandra Gierymskiego z 1887 roku ludzie w łodziach na Wiśle przerzucają piasek na brzeg, łopata za łopatą. To uczciwy obraz pracy, ale też dobry obraz tego, jak większość z nas próbuje spełniać pragnienia: od dołu, od środków, od każdej kolejnej łopaty. Z takiego piasku stawiano domy, tylko że żaden dom nie zaczynał się od piasku. Ktoś wcześniej go narysował.
Pierwszy krok prawa założenia to narysować dom. Neville nazywał to końcem: stanem, który byłby prawdą, gdyby Twoje pragnienie już się spełniło. Nie „chcę lepszej pracy”, tylko „pracuję w miejscu, które mnie cieszy”. Nie „chcę spłacić długi”, tylko „mam spokojne konto i zero zaległości”. Koniec opisujesz w czasie teraźniejszym, jako fakt.
Zadaj sobie jedno pytanie: po czym poznam, że to już się stało? Co bym zrobił(a), co bym usłyszał(a), komu bym o tym powiedział(a)? Odpowiedź jest materiałem do kroku drugiego. Drogą, czyli wszystkimi łopatami piasku, zajmuje się to, co Neville nazywał mostem zdarzeń.
Czytane z Neville’em
Neville radził zaczynać od pytania, jak czuł(a)byś się, gdyby Twoje pragnienie już się spełniło, i dopiero z tego uczucia budować dalszą praktykę. Myślenie o drodze, o tym „jak”, uważał za pułapkę: wyobraźnia, która zajmuje się środkami, utknie w środkach. Twoim zadaniem jest koniec.
II
Krok drugi · Scena
Zbuduj jedną krótką scenę
„W altanie” Aleksandra Gierymskiego z 1882 roku to jedna chwila: towarzystwo w dawnych strojach przy stole z winem, w altanie, przez której liście przesącza się słońce. Nic się tu nie dzieje w sensie fabuły. A jednak od razu wiadomo, że to dobry dzień. Jedna scena mówi wszystko.
Taką scenę budujesz w kroku drugim. Ma trwać kilka sekund i wynikać ze spełnienia, a nie do niego prowadzić. Neville podawał proste przykłady: przyjaciel, który ściska Ci dłoń i gratuluje, albo zdanie, które usłyszał(a)byś dopiero wtedy, gdy wszystko już się wydarzyło. Gratulacje dobrze się sprawdzają, bo nikt nie gratuluje komuś, kto dopiero próbuje.
Kilka przykładów. Przy nowej pracy: głos w słuchawce mówiący „witamy w zespole”. Przy mieszkaniu: ciężar kluczy w dłoni i dźwięk zamka. Przy zdrowiu: przyjaciółka, która mówi „świetnie wyglądasz, co się stało?”. Wybierz jedną scenę i trzymaj się jej. Zmienianie sceny co wieczór to jak zmienianie adresu w trakcie jazdy.
Czytane z Neville’em
Neville podkreślał, że scena ma wyrażać spełnienie, a nie pragnienie. Jeśli w scenie wciąż czegoś chcesz, wyobrażasz sobie brak. Dobra scena to taka, w której nie ma już o co prosić. Można tylko przyjąć gratulacje.
III
Krok trzeci · Sen
Wejdź w stan zbliżony do snu
Stanisław Wyspiański chętnie rysował swoje dzieci w codziennych sytuacjach, także podczas snu. „Śpiący Staś” z 1902 roku to pastel, na który trudno patrzeć bez ściszenia głosu. Dziecko nie wysila się, żeby zasnąć. Po prostu się poddaje.
Tego właśnie potrzebuje trzeci krok. Neville nazywał ten stan stanem zbliżonym do snu, po angielsku state akin to sleep, w skrócie SATS. To chwila tuż przed zaśnięciem, kiedy ciało jest ciężkie, myśli zwalniają, a krytyczny umysł przestaje się kłócić. Właśnie wtedy scena z kroku drugiego najłatwiej przenika do podświadomości.
W praktyce: połóż się wygodnie, rozluźnij ciało od stóp do głowy i pozwól, by przyszła senność. Nie walcz z nią i nie próbuj „zrobić tego dobrze”. Gdy poczujesz, że zaczynasz odpływać, wejdź w swoją scenę. Wiele osób korzysta też z chwili tuż po przebudzeniu, gdy umysł jest jeszcze miękki. Pełną instrukcję znajdziesz w tekście o metodzie SATS.
Czytane z Neville’em
Neville radził, by nigdy nie zasypiać zniechęconym ani niezadowolonym, bo stan, w którym zasypiasz, odciska się w podświadomości. Polskie przysłowie mówi to samo prostszymi słowami: jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.
Książka w języku angielskim
Praktyka na każdy wieczór
The Law of Assumption · The Universe Unveiled
Jeśli chcesz przejść od pierwszej sesji do stałej praktyki, książka prowadzi dalej: 21 rozdziałów opartych na „Potędze Świadomości”, „Sekretem jest czucie” i „Przebudzonej wyobraźni”, przełożonych na język współczesnego czytelnika. Wydanie w języku angielskim.
Sprawdź książkę po angielskuWydanie angielskie · The Universe Unveiled
IV
Krok czwarty · Przeżycie
Bądź w scenie, a nie przed nią
„Dziwny ogród” Józefa Mehoffera, malowany w latach 1902–1903, przedstawia żonę i synka artysty w rozsłonecznionym wiejskim sadzie. Zwyczajna letnia chwila, gdyby nie jeden szczegół: nad ogrodem unosi się ogromna ważka, większa niż w jakimkolwiek prawdziwym sadzie. Obraz jest tak żywy, że ten nierealny szczegół wydaje się całkiem naturalny.
Tak ma wyglądać czwarty krok. Wyobrażona scena musi stać się na tyle żywa, żeby to, co dziś wydaje się nierealne, poczuło się naturalnie. Neville rozróżniał dwa sposoby wyobrażania: jako widz, który ogląda siebie z boku jak na ekranie, i jako uczestnik, który jest w środku sceny. Działa tylko ten drugi. Nie widzisz swojej dłoni ściskanej przez przyjaciela, tylko czujesz ten uścisk.
Używaj zmysłów, nie tylko obrazu: dotyku, dźwięku, ciężaru, zapachu. Jeśli trudno Ci „widzieć” w wyobraźni, nic nie szkodzi. Wystarczy usłyszeć zdanie albo poczuć klucze w dłoni. Powtarzaj scenę, aż przestanie być wysiłkiem i nabierze barw rzeczywistości. Wtedy zaśnij w tym uczuciu.
Czytane z Neville’em
Neville wielokrotnie powtarzał, że sekretem jest czucie. Scena nie działa dlatego, że ją widzisz, ale dlatego, że czujesz ją jako prawdę. Dobry znak, że założenie się przyjęło, to spokój: przestajesz być głodny tego pragnienia, bo w Twoim odczuciu już je masz.
V
Krok piąty · Dzień
Żyj z założenia w ciągu dnia
Wyspiański namalował „Planty o świcie” w 1894 roku: krakowski park w pierwszym, jeszcze niepewnym świetle dnia. Świt to moment, w którym noc przechodzi w dzień, i właśnie tu wiele osób gubi to, co zbudowało wieczorem.
Wieczorna scena to połowa pracy. Druga połowa dzieje się za dnia, w wewnętrznych rozmowach, które prowadzisz w myślach. Neville uczył, że te rozmowy, powtarzane godzina po godzinie, kształtują rzeczywistość tak samo jak wieczorna scena. Jeśli wieczorem przeżywasz gratulacje za nową pracę, a rano w myślach tłumaczysz komuś, dlaczego to się nie uda, cofasz własne założenie.
Dlatego w ciągu dnia myśl od końca: rozmawiaj w myślach tak, jakby sprawa była załatwiona. Nie sprawdzaj, bo każde „czy już?” jest powrotem do stanu braku. Poprawiaj dzień wieczorem: jeśli coś poszło nie tak, przed snem odegraj to w wyobraźni tak, jak powinno było się wydarzyć. Neville nazywał to rewizją.
Czytane z Neville’em
Czwarty z pięciu wykładów, które Neville wygłosił w 1948 roku, nosi tytuł „Nikogo nie trzeba zmieniać poza sobą”. To klucz do kroku piątego: nie przekonujesz świata, nie pilnujesz ludzi ani okoliczności. Pilnujesz tylko stanu, z którego patrzysz. Resztę robi most zdarzeń.
Przykład z życia: nowa praca
Kasia od roku chce zmienić pracę. Tak wygląda jej praktyka:
- Koniec: „Pracuję w firmie, w której mnie doceniają, i lubię poniedziałki.”
- Scena: telefon od przyjaciółki, która mówi: „Gratuluję nowej pracy! Jak pierwszy tydzień?”
- Sen: co wieczór, gdy czuje senność, słyszy ten głos i odpowiada z uśmiechem.
- Przeżycie: czuje telefon przy uchu i ulgę w ciele, powtarza scenę i zasypia spokojna.
- Dzień: gdy łapie się na myśli „nikt mnie nie zatrudni”, zamienia ją na „cieszę się, że już nie szukam”. Wysyła CV tak, jak wysyła je ktoś, kto wie, że i tak ma dobre miejsce, bez nerwowego sprawdzania skrzynki co pięć minut.
Kasia jest postacią przykładową, ale schemat jest uniwersalny. Zmieniają się tylko koniec i scena.
Jak stosować prawo założenia: plan na dzisiejszy wieczór
- Zapisz jedno zdanie końca w czasie teraźniejszym, jako fakt.
- Wybierz jedną scenę, która trwa kilka sekund i wynika ze spełnienia.
- Połóż się i rozluźnij ciało, aż poczujesz senność.
- Wejdź w scenę w pierwszej osobie i powtarzaj ją, aż wyda się naturalna.
- Zaśnij w uczuciu spełnienia.
- Rano i w ciągu dnia myśl od końca i nie sprawdzaj efektów.
Najczęstsze błędy i nieporozumienia przy stosowaniu prawa założenia
- Oglądanie siebie z boku. Jeśli widzisz siebie jak na filmie, jesteś widzem. Wejdź do środka sceny i patrz własnymi oczami.
- Za długa scena. Rozbudowany film rozprasza uczucie. Wystarczy jedna chwila powtarzana w pętli.
- Zmienianie pragnienia co kilka dni. Każda zmiana zaczyna pracę od nowa. Trzymaj się jednego końca, aż stanie się naturalny.
- Sprawdzanie efektów. Liczenie dni i szukanie znaków to sygnał dla podświadomości, że wciąż nie masz.
- „Trzeba widzieć obrazy jak w kinie.” Nie trzeba. Dźwięk, dotyk i samo uczucie działają tak samo dobrze.
- „Trzeba praktykować godzinami.” Nie trzeba. Liczy się jakość uczucia przed snem, a nie długość sesji.
- Zasypianie w zniechęceniu. Po trudnym dniu zrób najpierw rewizję, a dopiero potem wróć do swojej sceny.
Koda
Dziś wieczorem
Wszystkie pięć kroków mieści się w kilku minutach przed snem i w kilku decyzjach w ciągu dnia. Nie potrzebujesz specjalnego miejsca, kadzidła ani idealnego nastroju. Potrzebujesz jednego zdania, jednej sceny i odrobiny wierności.
Dziś wieczorem, kiedy zgasisz światło, nie zasypiaj tam, gdzie jesteś. Zaśnij tam, gdzie chcesz się obudzić.
Książka w języku angielskim
Zacznij dziś wieczorem
The Law of Assumption: Neville Goddard’s Greatest Teachings Interpreted for the Modern Reader
Ten poradnik daje Ci pierwszą sesję. Książka The Law of Assumption daje całą drogę: od świadomości, przez wyobraźnię i uczucie, po wierność założeniu. Napisana po angielsku z myślą o współczesnym czytelniku.
Zobacz książkę na AmazonWydanie angielskie · The Universe Unveiled
Słowniczek praktyki prawa założenia
- Koniec
- Stan, który byłby prawdą, gdyby pragnienie już się spełniło.
- Scena
- Kilkusekundowe zdarzenie w wyobraźni, które wynika ze spełnienia.
- SATS
- Stan zbliżony do snu (ang. state akin to sleep), w którym scena najłatwiej przenika do podświadomości.
- Uczestnik a widz
- Uczestnik przeżywa scenę od środka, własnymi zmysłami; widz ogląda siebie z boku. Działa postawa uczestnika.
- Uczucie spełnionego pragnienia
- Odczuwanie spełnienia tak, jakby już się dokonało.
- Wewnętrzne rozmowy
- Rozmowy prowadzone w myślach w ciągu dnia; powinny zgadzać się z końcem.
- Rewizja
- Wieczorne odegranie w wyobraźni zdarzeń dnia tak, jak chcesz, by się wydarzyły.
- Most zdarzeń
- Ciąg pozornie przypadkowych wydarzeń, który prowadzi od założenia do faktu (ang. bridge of incidents).
- Myślenie od końca
- Patrzenie na swój dzień ze stanu spełnienia, a nie w jego stronę.
Czytaj dalej
- Prawo założenia Neville’a Goddarda: pełny przewodnik po doktrynie.
- Metoda SATS: jak wykorzystać stan zbliżony do snu.
- Kim był Neville Goddard: życie, nauczyciel Abdullah i najważniejsze książki.
- Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz: polskie przysłowie i nauka Neville’a o zasypianiu.
- Kwiat paproci: słowiańska legenda czytana przez prawo założenia.
- Neville Goddard: The Ultimate Guide: kompletny przewodnik w języku angielskim.
Jak stosować prawo założenia: najczęstsze pytania
Jak stosować prawo założenia krok po kroku?
Określ koniec, czyli to, co byłoby prawdą po spełnieniu pragnienia. Zbuduj jedną krótką scenę, która z niego wynika. Wieczorem, w stanie zbliżonym do snu, przeżyj ją w pierwszej osobie, aż wyda się naturalna, i zaśnij w tym uczuciu. W ciągu dnia myśl od końca i nie sprawdzaj efektów.
Jak długo powinna trwać scena w wyobraźni?
Kilka sekund. Neville zalecał jedną krótką czynność, która wynikałaby ze spełnienia, na przykład uścisk dłoni albo zdanie gratulacji. Scenę powtarzasz w pętli, aż nabierze naturalności, zamiast budować długi film.
Ile razy dziennie trzeba praktykować prawo założenia?
Neville nie wyznaczał liczby powtórzeń. Najważniejsza jest codzienna sesja przed snem, w stanie zbliżonym do snu, oraz pilnowanie wewnętrznych rozmów w ciągu dnia. Liczy się uczucie spełnienia, a nie liczba powtórzeń.
Co zrobić, gdy pojawiają się wątpliwości?
Nie walcz z nimi siłą. Zauważ wątpliwość i spokojnie wróć do sceny albo do zdania, które wynika z końca. Wątpliwości słabną, gdy uczucie spełnienia staje się bardziej znajome niż uczucie braku.
Czy muszę umieć wizualizować obrazy?
Nie. Scena może opierać się na dźwięku, dotyku albo samym uczuciu, na przykład na usłyszanym zdaniu lub ciężarze kluczy w dłoni. Ważne jest, by przeżywać ją od środka, jako uczestnik, a nie oglądać z boku.
Czy mogę stosować prawo założenia do kilku pragnień naraz?
Możesz, ale na początku łatwiej pracować z jednym pragnieniem i jedną sceną. Gdy jedno założenie stanie się naturalne, możesz dodać kolejne. Częste zmienianie scen rozprasza uczucie spełnienia.
Skąd wiem, że założenie się przyjęło?
Neville opisywał to jako spokój i poczucie spełnienia: przestajesz być głodny tego pragnienia, bo w Twoim odczuciu już je masz. Nie musisz wtedy powtarzać sceny z wysiłkiem, wystarczy trwać w tym stanie.
Co robić w ciągu dnia między sesjami?
Myśl i rozmawiaj w myślach tak, jakby sprawa była już załatwiona, i nie sprawdzaj, czy „już działa”. Jeśli dzień przyniósł coś sprzecznego z założeniem, wieczorem odegraj go w wyobraźni tak, jak chcesz, by się wydarzył. Neville nazywał to rewizją.
